Buurtplatform Céramique-Maastricht

De prestigieuze wijk Céramique in Maastricht kent iedereen wel van buiten. Maar hoe zien de woningen er eigenlijk van binnen uit? En hoe is het om er te wonen?

Annemie Pieters vindt het fantastisch om in de wijk te wonen, vertelt ze enthousiast. De bewoonster heeft net een groep van tien mensen in haar appartement binnengelaten. Ze wijst op de grote ramen. „Kijk hoeveel licht. En let ook eens op het uitzicht. Schitterend toch!" Ze woont nu bijna vier jaar in de wijk maar echt, ze wil er niet meer weg. Ja hooguit naar een kleiner appartement want een huur van 1300 euro per maand hakt er toch wel stevig in.

Pieters woont in Piazza Céramique, ontworpen door architect Jo Janssen.

Het project bestaat uit drie gebouwen waar niet alleen gewoond wordt, maar waar ook werkruimtes te huur zijn.

NAiM/Bureau Europa organiseerde afgelopen weekeinde vier rondleidingen onder de titel De binnenwereld van Céramique. „De wijk is af.

Iedereen kan dat zien. Maar weinig mensen weten hoe de gebouwen er van binnen uitzien", vertelt Saskia Born van NAiM/Bureau Europa.

Ze heeft een aantal bewoners zover gekregen dat ze hun appartement open zetten voor nieuwsgierige bezoekers, die voor een groot deel ook zelf op Céramique blijken te wonen.

Terug naar Piazza Céramique, de gebouwen die tegen de wijk Heugemerveld aanliggen. Daar huurt mevrouw Van Doorne een werkruimte voor haar weefgetouw. Zelf woont ze in de Stoa, het complex aan de andere kant van de wijk met uitzicht op de Maas. Hier een werkruimte huren was eigenlijk een ideetje van haar man. „Dat grote ding stond voorheen bij ons in de woonkamer. Toen ik zag dat je hier werkstudio's kon huren heb ik mijn vrouw daarop onmiddellijk op gewezen", vertelt hij lachend.

Van Doorne is bijna elke dag in haar werkstudio te vinden, „op zondag ben ik altijd thuis", en dat bevalt haar best. Al had ze wel gehoopt dat de overige studio's in het gebouw gehuurd zouden worden door „andere creativelingen". Nu zitten er teveel „computer- freaks" en daar heeft ze nu eenmaal niet zoveel mee.

Aan de overkant van het complex wonen en werken Guido Scheffers en Aline Ploeg. Deze jonge ontwerkers van Groenergras, „we hebben pas één keer meegemaakt dat iemand bij ons graszoden wilde bestellen", hebben hun kantoor op de begane grond en huren daarboven nog een woning van drie verdiepingen inclusief dakterras.

Een ideale combinatie, vinden ze. „Het is heel lastig om een klein, betaalbaar kantoor te vinden in Maastricht", vertelt Scheffers. „Dit gebouw is heel representatief. Dat wij hier boven wonen is hartstikke gemakkelijk."

Het oudste complex van Céramique is Residence Sonneville, ontworpen door Bob Van Reeth. Ooit bedacht als serviceflat voor senioren maar daar is nu weinig meer van over. „Het was gewoon onbetaalbaar. In mum van tijd hadden we drie ton schuld. De kok moest weg, de beheerder ook, net als de meisjes achter de balie", zegt mevrouw Eggels die in rap tempo met de groep het gebouw door gaat. „Dit is de gemeenschappelijke ruimte, die is goud waard.

Daar liggen de sjoelbakken en daar is de kast met spelletjes. En deze ruimte kun je huren als je bijvoorbeeld je verjaardag wilt vieren."

Mevrouw Eggels woont er met hartstikke veel plezier. Al dertien jaar. „De winkels zijn dichtbij, de bus stopt voor de deur en wanneer je even de brug over gaat ben je in de stad." Het kost wel wat, tussen de 950 en 1800 euro huur per maand en daar komen de servicekosten van 120 euro nog eens bij. „Maar de stookkosten zijn maar 27 euro per maand."De service is uitgekleed en de populatie veranderd. Tegenwoordig wonen hier ook tijdelijk specialisten van het ziekenhuis en Japanners van de autofabriek uit Born.

Eggels vindt dat prima. Ze blijft er lekker wonen. „Je hoeft hier pas weg als je meer dan twee verzorgers per dag nodig hebt."

Representatief, mooi en lekker dicht bij de stad

Monique Evers, dagblad de Limburger