Buurtplatform Céramique-Maastricht

Om de dag te begeleiden werd prof. dr. Mischa de Winter (1951) uitgenodigd. Mischa de Winter is verbonden aan de opleiding Pedagogiek van de Universiteit van Utrecht. Tevens is hij lid van de Raad voor de Maatschappelijke Ontwikkeling (RMO), In deze laatste functie heeft Mischa de Winter ook meegewerkt aan het RMO advies "Tussen flaneren en schofferen, een constructieve aanpak van het probleem hangjongeren".

Een citaat uit de toespraak van Mischa de Winter bij de presentatie van "Tussen flaneren en schofferen" in 2008:

"Als je luistert naar politici en bewoners van steden en dorpen, dan wordt duidelijk dat hangjongeren op straat voor veel overlast en ergernis kunnen zorgen.
De jongeren laten hun rotzooi liggen, maken kabaal, beledigen en bedreigen omwonenden. Bestuurders staan daarom onder druk om hard op te treden tegen hangjongeren. Maar tegelijkertijd willen we graag volhouden dat de jeugd de toekomst heeft en dat we jongeren maar bij de samenleving moeten zien te betrekken. Het werd de RMO tijdens zijn analyse duidelijk dat het begrip "hangjongere" een enorme vergaarbak is. Een jongere, die naar school gaat, zijn huiswerk maakt en 's avonds, zonder noemenswaardige overlast, op het pleintje zijn vrienden ontmoet is een hangjongere. Maar ook de jongere wiens leven draait om autokraken en drugshandel op de straat komt als hangjongere in het nieuws. Het lijkt misschien een triviale constatering, maar het is erg belangrijk om deze jongeren niet op een hoop te gooien. Jongeren kunnen flaneren op straat en dat moeten ze vooral blijven doen. Sommige jongeren schofferen en dat moet je begrenzen. En dan heb je nog de criminele hangers en die moet je gewoon arresteren".
Einde citaat.

Een veel gehoorde kreet: "Jongeren veroorzaken alleen maar overlast!"

De openbare ruimte is van iedereen, dus ook van jongeren - dit algemene uitgangspunt wordt door alle beleidsambtenaren onderschreven. Met de kanttekening dat het beter is om te spreken van: voor iedereen toegankelijk. De overheid ziet toe op het gebruik door regelgeving en handhaving. Onvermijdelijk betekent dat ook keuzes maken, omdat groepen en belangen botsen. En dan gaat de praktijk afwijken van het principe, want de ene groep wordt belangrijker geacht dan de andere. En jongeren trekken dan vaak aan het kortste eind.

Volwassenen kunnen slecht omgaan met jongeren. Dit is een opmerkelijke en verontrustende constatering. Het gaat hier over de ‘normale' ontmoeting in de openbare ruimte: die tussen buurtbewoner en buurtjongere op straat. Er is geen contact, uit angst, ongemak, vooringenomenheid, onkunde. Met als gevolg non- en miscommunicatie, vermijding, botsing en escalatie. Overigens geldt ook het omgekeerde, dat jongeren niet met volwassenen kunnen omgaan, alleen is dat een open deur. Het is bijna de definitie van ‘de jongere'. En soms lijkt het wel alsof je alleen maar goed met jongeren kunt werken als je alles maar goed vindt van de jongeren.
Ook tussen professionals wordt er niet gepraat. De vertrouwensvraag lijkt soms belangrijker dan een gezamenlijke aanpak.

Zijn wij gezamenlijk verantwoordelijk voor de opvoeding van kinderen of ligt die verantwoordelijkheid bij de ouders?

Het gezin staat er in toenemende mate alleen voor. Familie, buurt, kerk, speeltuin, lokale middenstand spelen een steeds kleinere rol in de opvoeding van kinderen. Studies wijzen uit dat kinderen die solitair opgroeien binnen het gezin, meer crimineel gedrag vertonen, dan kinderen die opgroeien in een levendige wijk of buurt. Hieruit valt af te leiden dat de omgeving of buurt zeker een positieve invloed heeft op de ontwikkeling van het kind.

Omgekeerd is het ook zo, dat een buurt zonder kinderen het risico loopt om 'te vergrijzen", "uit te sterven" en in een "sociaal isolement" terecht te komen.

Kortom ouderen en jongeren hebben elkaar nodig in de buurten en zij moeten in gesprek met elkaar blijven.

Maar hoe dan in een wijk als Céramique, die weinig eigen jongeren kent en praktisch alleen wordt bezocht door wisselende groepen afkomstig uit andere buurten of wijken?

Het maakt natuurlijk verschil of jij als oudere, de jongere uit de buurt kent. In de wijk Céramique is dit veelal niet het geval en daardoor zal de oudere de jongere niet snel aanspreken op zijn gedrag of omgekeerd. Misschien dat het lastiger is om in de buurt Céramique jong en oud bij elkaar te brengen en met elkaar te laten praten, maar dat betekent niet dat we die weg niet moeten begaan, daarbij is misschien wel de hulp van een mediator nodig. Hier ligt volgens mij een mooie taak voor de Stichting Traject: jong en oud met elkaar in contact brengen!

Buurtplatform Céramique gaat hierover in gesprek met Traject

Sjo Serpenti, voorzitter