|
Is de architectuurwijk Céramique een voorbeeld van geslaagde stedelijke ontwikkeling of kille nieuwbouwwijk die maar niet tot leven komt? We vroegen lezers om hun mening.
Een bloemlezing uit reacties van bewoners, bezoekers en ondernemers.
Het is nog niet de bruisende wijk met de Avenue Céramique als Maastrichtse Ramblas die Jo Coenen eind jaren tachtig met zijn ontwerp voor ogen had. De geestelijk vader van Céramique uitte afgelopen weekend zijn zorgen over de levendigheid en leefbaarheid van het stadsdeel dat na 21 jaar zijn voltooiing nadert. Mede door de ‘klein denken'-mentaliteit van de bewoners.
Ambities en realiteit blijken nog te ver van elkaar verwijderd.
Coenens cri de coeur vindt veel weerklank, maar ook kritische kanttekeningen bij diens eigen ontwerp en de drang naar een stadse grootheid die niet bij Maastricht past.
‘De leefbaarheid voor de omwonenden moet wel gewaarborgd zijn. Zo zul je bij activiteiten op Plein 1992 rekening moeten houden met de klankkastwerking van de omliggende gebouwen', waarschuwt voorzitter Sjo Serpenti van buurtplatform Céramique.
Activiteiten op het plein leidden eerder al tot klachten over geluidsoverlast.
Bewoonster Ida Goverts herkent zich in het door Coenen geschetste beeld van ‘Malaga aan de Maas' waar het blijkbaar prettig oud worden is in een stadse omgeving èn een oase van rust.
‘Onze wijk bruist inderdaad niet. Onze wijk hoeft geen afspiegeling te worden van een beschaafd feestterrein, maar alleen met een mooi museum en een idem bibliotheek red je het niet. De schwung kun je voorlopig wel vergeten.
Maar wat wil je met een combinatie van winkels die niet afwijkt van die in de vele winkelcentra in ons land?
Wij zijn met het aanbod wel tevreden, gemak dient de mens. Maar dat je van een visitekaartje voor een deel van de binnenstad kunt spreken, waar je ook nog met plezier zou gaan flaneren: nee, dat absoluut niet.
De wijk wordt voornamelijk bewoond door senioren en jonge professionals die er tijdelijk gehuisvest worden door hun werkgever, of huren als opstap naar een eigen huis.
‘In ons trappenhuis werd aan de lopende band verhuisd. Onze wijk schijnt te vergrijzen, wellicht door de vele pensionado's die de toch wel fikse huurprijzen kunnen betalen, maar door hun leeftijd het straatbeeld mede zijn gaan bepalen. Dit blijkt onder meer door het aantal rollators waarmee men dagelijks winkels bezoekt.'
Ze besluit met een persoonlijke anekdote over de keus voor Céramique.
‘Na vele jaren in Spanje gewoond te hebben, kozen we na ampele overwegingen Maastricht, en met name Céramique met haar fraaie appartementen.
Nog voor we definitief besloten, hoorden we in de ‘wandelgangen' spreken over een uniek Mediterraan sfeertje, de ons bekende Ramblas in Barcelona werd zelfs genoemd.
Onze keuze was gemaakt. In goed Nederlands heet zoiets geloof ik ‘van een koude kermis thuiskomen'.'
De juiste mix van leeftijd en inkomen bevordert levendigheid, meent Ton Gilissen. ‘Het probleem is mede gelegen in de strikte scheiding van arm en rijk.'
Verreweg de meeste reacties bekritiseren het eenzijdige winkelaanbod ‘Een wijk met heel veel winkels die rust uitstralen', sneert Eugène Schoenmaeckers, met een verwijzing naar de luxe beddenzaak aan Avenue Céramique.
‘Geen kiosk of pannenkoekenhuisje.
In de zomer geen ijsstalletje, geen straatmuzikanten. Het is kil en doods en dat past niet in een bourgondisch Maastricht waar 75 procent niet meer verdient dan 1500 euro per maand', aldus Frans Courtens uit Riemst.
Met een antiekmarkt op Plein 1992, tussendoor een optreden van Ziesjoem, knusse kraampjes à la Winterland op zaterdag' komt er wel levendigheid, voorspelt hij.
‘De verhuurders - onder andere Vesteda - zijn zelf verantwoordelijk voor de keuze aan aan wie ze hun commerciële ruimtes verhuren', vindt Jeroen van der Linden. ‘Daarin hadden andere keuzes gemaakt kunnen worden.
Het Centre Céramique kan een belangrijke spil zijn in de levendigheid van de wijk, bijvoorbeeld door iedere avond open te zijn.' Overigens vindt hij ‘het geheel best geslaagd.'
‘De plintfunctie van gebouwen op straatniveau verdient een impuls', bepleit Gilbert Moerkerk.
‘Een bereikbare Stokstraat. Maar dan wel met een andere uitstraling'. Zo omschrijft Roy Prikken, mede-eigenaar van de onlangs geopende Loewe Gallery aan de Avenue, de zakelijke hoofdstraat graag. Genoeg leven op straat met zeven hoofdkantoren in de omgeving: banken, Vodafone, Rijkswaterstaat. Al die mensen lopen naar Plein 1992 om iets te eten te halen.' Hij denkt aan oprichting van een winkeliersvereniging - de domeinnaam is al geclaimd - die meer leven in de Allée kan brengen door gezamenlijke activiteiten als een luxe markt met modeshow.
‘Dan moet wel de gemeente willen meewerken. Als je ziet hoeveel pijn en moeite het kost om het logo van de zaak op de gevel te krijgen, terwijl verderop Vodafone wel mag uitpakken met metershoge bebording en vlaggen, dan belooft dat weinig goeds. Er wordt met twee maten gemeten'.
‘Of iets levendiger moet zijn, kan vooraf nooit bepaald worden', betoogt Ron de Joode. ‘Céramique is is stilistisch zeer geslaagd, maar immateriële ambities' van stedenbouwkundigen, architecten, planologen en beleidsmakers zijn vaak niet meer dan een droom gebaseerd op beelden in grotere steden. ‘Daarmee is meteen het manco aangegeven: iets ontwikkelen en hopen op een tweede dit. Dat Plein 1992 ‘een desolate' indruk kan bieden op een grijze dag, ‘is vooral te danken aan de openheid en brede zichtlijnen waar stedenbouwkundigen en architecten als zo prat op gaan.' Of zoals Frans van Ekert stelt: ‘Het blijven koersen op grootschalige aanpak levert een soort anonimiteit op die de pretentie sfeer van binnenstad nog niet in de verste verte zal evenaren.'
Dan zijn er ook mensen die Céramique architectonisch vinden mislukt en spreken van een verzameling ‘brikken blokkendozen', zoals Pierre Stassen. Chantal Theuns noemt het een ‘gevangenis'. ‘Je moet helemaal omhoog kijken voor een stukje blauwe lucht'.
‘De meeste kritiek komt juist van mensen die er niet wonen', vermoedt Wiet van Oost. Ze woont er 6 jaar ‘naar volle tevredenheid. Natuurlijk zijn er minpunten, zoals het dure betaald parkeren, veel hangjongeren en het desolate gevoel dan kan heersen op Plein 1992. Het zou fijn zijn als het plein meer diverse horeca en terrassen biedt, maar 100 meter verderop in Wyck en de burg over naar het OLV-plein is er keuze te over. En dat is de kracht van Céramique: rustig wonen met alle gemakken van het centrum letterlijk onder handbereik.'
Bron: dagblad de Limburger
|
