Waar is de watertoren uit 1913?

Architect König onderzoekt nieuwe locatie voor ‘cultuurerfgoed' aan de Maas

Het is nog altijd de wens van architect Ab König: de historische watertoren uit 1913, die ooit het Sphinxterrein karakteriseerde, terugplaatsen in de buurt waar hij altijd stond. Grote vraag is echter: waar ligt dat enorme ding? Een zoektocht naar het antwoord.

Vanonder een dik pak takken en wintervaste bloemen steekt iets roods uit.

Zo op het eerste oog lijkt het een hoop schroot. Of een afgebladderde ronde ton. Maar nee, het is een deel van de karakteristieke watertoren die in 1913 een unicum was, voordat het Sphinx-terrein op de schop ging en een nieuwe stadswijk zou gaan herbergen. De nu overwoekerde kolos was ooit zo uniek omdat hij via een watervat aan de schoorsteen constante druk voortbracht op de waterleidingen van de keramiekfabriek. Een revolutie in het begin van de twintigste eeuw.

Van die oorspronkelijk zo'n 45 meter hoge trots, die herinnert aan het tijdperk waarin de Maastrichtse industrie hoogtij vierde, lijkt weinig over als je het gevaarte in stukken en overwoekerd ziet liggen langs de FortWillemweg. Al kan dat volgens architect Ab König nauwelijks kwaad. „Moeder Natuur heeft hem mooi bedekt. De stukken zijn zo op te knappen. Dat het gevaarte daar ligt, is uit nood geboren."

Liever ziet König het ding vlug weer in opgebouwde staat. Al heeft die tweede jeugd tot nu toe heel wat voeten in aarde. Al jaren wordt erover gesproken. Maar volgens König moet de klus nu snel geklaard zijn. „We zijn weer een stapje verder. De provincie heeft mijn team opgedragen om de consequenties en de haalbaarheid onder de loep te nemen."

De afgelopen jaren passeerden een aantal mogelijke locaties de revue.

König spreekt over acht à negen plekken. Zoals bij Patio Sevilla. Hij zag het al helemaal voor zich: de toren naast de parkeerplaats van de Wiebengahal. Inclusief terrasstoeltjes en een kiosk. Maar de bewoners waren, mede na alle aandacht voor het balkondrama waarbij een echtpaar overleed, wat huiverig.

Zo'n prestigieus plan zagen ze liever aan zich voorbij gaan.

De locatie die volgde was het plein voor het Bonnefantenmuseum.

Daar waren echter inmiddels al sokkels geplaatst (met gele vlaggen), die dan verwijderd zouden moeten worden. Dat leek König onnodig.

Volgende idee: de watertoren prominent midden op de rotonde plaatsen, waar nu het Europamonument te zien is. Verkeerstechnisch was dat haalbaar, omdat de zichtlijnen dusdanig in orde waren dat de toren niet tot gevaarlijke verkeerssituaties zou leiden. De witte sterren die de lidstaten van de EU symboliseren zouden een plek kunnen vinden langs de Maasoever.

König zag het metalen bos dat daar zou ontstaan al helemaal voor zich.

Totdat hij besefte dat juist de toren daar prachtig zou staan. Inclusief wenteltrap, die de Kennedybrug met de toren verbindt. Dat is de optie die op dit moment bovenaan het verlanglijstje staat. Nu onderzoekt hij de mogelijkheden.

König zegt deze maand met de provincie te gaan praten over het plan. „Het is nu of nooit. Er komt schot in de zaak. Ik hoop dat de watertoren er eind dit jaar staat. Tijdens de nieuwjaarsreceptie heb ik alvast een poster met de toren aangeboden aan burgemeester Hoes. Dat leek me een mooi voorzetje."

Bron: dagblad de Limburger